Gezond, twee jaar in remissie en actief in de topsport. Van buitenaf lijkt het alsof Yuli de oude draad weer moeiteloos heeft opgepakt. Maar de realiteit achter de schermen is een constante, intense zoektocht. In dit openhartige blog deelt ze hoe het écht is om te presteren op het hoogste niveau met een lichaam dat voor altijd is veranderd.
Leven na kanker in combinatie met topsport. Ik vind het nog steeds lastig om daar precies de juiste woorden voor te vinden.
Van buiten lijkt het misschien alsof alles weer “normaal” is. Alsof ik weer gewoon de oude ben. Ik ben gezond, ik ben er nog, en ik heb kanker overwonnen. En daar ben ik ook dankbaar voor. Ik ben nu twee jaar in remissie, twee jaar kankervrij. Maar eerlijk is eerlijk… de oude Yuli is er niet meer. En dat besef komt soms harder binnen dan ik zou willen.
De donkere wolk
Want wat niemand ziet, is wat er in mij van binnen nog steeds gebeurt. Het gevoel dat er altijd een soort donkere wolk boven me hangt. De ene dag is het licht, de zon schijnt, en kan ik alles aan. En de andere dag voel ik die schaduw weer zwaarder aanwezig.
Wat ik mentaal het moeilijkst vind, is de angst. De angst dat het terugkomt. Die gedachte verdwijnt nooit helemaal. Hij zit ergens achterin mijn hoofd, zelfs op de goede dagen.
Ik ben niet meer dezelfde Yuli als voor de kanker.
Een constante zoektocht
En daarnaast is er mijn lichaam. Mijn lichaam is veranderd door alles wat het heeft moeten doorstaan. De chemo heeft me gered, maar het heeft me ook iets afgenomen. Vermoeidheid is daar een groot deel van. Alleen is het soms lastig om te weten waar dat vandaan komt.
Ben ik gewoon moe van training? Of is het iets diepers, iets wat met alles te maken heeft wat mijn lichaam heeft meegemaakt?
In de topsport is dat een constante zoektocht. Want je wilt presteren, je wilt beter worden, je wilt vooruit. Maar mijn lichaam werkt niet meer zoals vroeger. En mijn hoofd probeert daar elke dag een balans in te vinden.
Ik ben niet meer dezelfde Yuli als voor de kanker. En dat is soms pijnlijk om toe te geven, maar het is ook de realiteit waar ik mee leef. Toch ben ik er nog. En misschien ben ik daardoor wel sterker geworden op een manier die ik zelf nog steeds aan het ontdekken ben.
Foto’s Yuli: door Stephan den Goede