Maak kennis met Veronique Na de diagnose kanker staat je wereld op z’n kop. Maar wat gebeurt er als de behandelingen stoppen en de buitenwereld denkt dat alles weer ‘normaal’ is? In deze driedelige blogserie deelt Veronique haar openhartige en rauwe verhaal over de kuren, de onzekerheid na de scans en het mentale gevecht om haar leven weer op te pakken. Dit is deel 2.
24 december bracht nieuws dat moeilijk uit te leggen is. De kanker zelf was weg. Woorden waar ik zo lang op had gehoopt, woorden die eigenlijk vreugde zouden moeten brengen. Na alles van chemo, immunotherapie en onzekerheid was dat het moment waar ik naar uit had gekeken.
Maar tegelijk was het niet zo eenvoudig.
Nieuwe onzekerheid op kerstavond
De plek die de artsen in juni hadden gezien en eerst zagen als een soort uitzaaiingen, bleef vragen oproepen. Het bleek ingewikkelder te zijn dan gedacht. Geen simpel antwoord, geen duidelijke afsluiting. Terwijl je wilt juichen dat de kanker weg is, blijf je toch hangen in nieuwe onzekerheid.
Dat is misschien wel het lastigste aan zo’n traject. Mensen denken vaak dat “weg” betekent dat alles goed is en dat je door kunt. Maar soms begint er dan juist weer een ander hoofdstuk. Een hoofdstuk van onderzoeken, afwachten en leven met vragen waar nog geen antwoord op is. Ik was blij. Natuurlijk was ik blij. Maar ik was ook verward, moe en voorzichtig met hopen. Want als je al zoveel hebt meegemaakt, weet je dat goed nieuws soms ook een randje heeft. Toch probeerde ik me vast te houden aan het belangrijkste: de kanker was weg. En ondanks alle nieuwe onzekerheden was dat iets wat niemand mij meer af kon nemen.
Een plek in mijn hoofd
De plek in mijn hoofd begon eigenlijk met die PET-scan in december. Een scan die eerst goed nieuws leek te brengen, omdat de kanker weg was. Een moment waar ik zo naar verlangd had. Maar tegelijk kwam daar ook iets anders uit naar voren: een plek in mijn hoofd die vragen opriep.
Vanaf dat moment begon opnieuw een periode van onderzoeken, gesprekken en wachten op duidelijkheid. Waar je hoopt op rust na goed nieuws, kwam er juist weer nieuwe onzekerheid bij. Maandenlang leefde ik tussen hoop en angst, tussen niet weten en zoeken naar antwoorden.
Uiteindelijk kwam na alle onderzoeken naar voren dat het toch kanker is, maar niet actief. Woorden die dubbel binnenkomen. Het is kanker, en dat blijft zwaar om te horen. Maar tegelijk gaf het ook opluchting dat het niet actief is. Daardoor hoefde er niet behandeld te worden en kon ik onder controle blijven. Regelmatige controles, goed blijven volgen en scherp letten op veranderingen.
Ook kreeg ik te horen dat ik bij de kleinste dingen moest bellen. Bij klachten, veranderingen of iets wat niet goed voelt. Dat maakt het soms lastig. Je probeert je leven op te pakken, maar blijft tegelijk alert op alles wat je voelt. Elk pijntje kan je laten twijfelen. Elke controle brengt spanning mee. Toch probeer ik me vast te houden aan wat wel positief is: er hoefde niet opnieuw behandeld te worden. Ik mocht verder, onder controle, met ruimte om weer te leven. Stap voor stap, met voorzichtig vertrouwen en hoop.
Mentaal na remissie: Het onzichtbare gevecht
Mentaal na remissie is iets waar weinig mensen echt over praten. Voor de buitenwereld lijkt het alsof alles weer goed is zodra je hoort dat de kanker weg is of in remissie is. Alsof je vanaf dat moment gewoon verder kunt met je leven. Maar van binnen begint er vaak juist een heel ander gevecht.
“Tijdens het ziek zijn leef je op adrenaline. Je gaat van afspraak naar afspraak, van behandeling naar behandeling. Je hebt een doel: beter worden. Maar zodra die periode stopt, komt er ruimte voor alles wat je onderweg hebt weggestopt.”
Angst, verdriet, vermoeidheid en alles wat je hebt meegemaakt. Na remissie merk je soms pas hoe diep het erin heeft gehakt. De spanning voor controles blijft. Kleine klachten kunnen direct zorgen oproepen. Je lichaam voelt niet altijd meer vanzelfsprekend en vertrouwen terugkrijgen kost tijd.
Daarnaast is er ook rouw. Rouw om de tijd die je kwijt bent geraakt. Om hoe je leven was voor de ziekte. Om het onbezorgde gevoel dat niet meer hetzelfde terugkomt. Je bent dankbaar dat je er nog bent, maar tegelijk draag je littekens die niemand altijd ziet.
Mentaal herstellen gaat niet in een rechte lijn. Sommige dagen voel je je sterk en positief. Andere dagen komt alles ineens weer binnen. En dat is normaal. Remissie betekent niet dat het verhaal klaar is. Het betekent dat er ruimte komt om te genezen op een andere manier. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Stap voor stap leren leven na alles wat is gebeurd. En ontdekken dat herstellen meer is dan alleen beter worden.
Draag bij aan de toekomst
Veronique laat als geen ander zien hoe zwaar het onzichtbare, mentale gevecht na de diagnose lymfeklierkanker is. Om te zorgen dat er meer onderzoek komt naar betere behandelingen én betere nazorg, zamelen we geld in. Help jij mee?