In het vorige deel las je over de heftige diagnose van de toen 22-jarige Vera. Na zes zware chemokuren brak eindelijk de dag van de allerbelangrijkste uitslag aan…
De beste dag ooit!
19 mei, ik weet het nog als de dag van gister. ’s Middags rond half zes kwam mijn moeder terug van haar werk. Ik vertelde haar hoe de dag was gegaan en dat ik zenuwachtig was voor de volgende dag. We hadden namelijk de volgende ochtend een afspraak bij de arts voor mijn belangrijke uitslag.
Ik schoof mijn stoel naar achteren om aan tafel te gaan zitten voor het eten, toen ineens mijn telefoon ging. De arts… “Huh, waarom belt de arts mij nu? Nu nog, om half zeven,” zei ik tegen mijn ouders. Ik aarzelde geen moment, nam op en zette de telefoon meteen op luidspreker. “Hoi Vera, ik bel even omdat ik weet dat je morgen een afspraak bij mij hebt, maar ik wilde je graag een onrustige nacht besparen. Ik heb de uitslag hier namelijk al en ja… het is goed. HET IS WEG!”
Een moment lang was ik in totale shock. Blijdschap, enthousiasme, verrast, alle gevoelens gingen door mij heen. “Natuurlijk moet je morgen alsnog langskomen om alles te bespreken, maar dan weet je het alvast,” zei ze. Nadat ik had opgehangen, kwamen thuis alle emoties los. We omhelsden elkaar en kregen tranen van geluk. Toch drong het nog niet echt tot ons door. We begonnen maar gewoon met eten. We wisten niet wat we met onszelf aan moesten. Ik wilde het de hele wereld laten weten, het van de daken schreeuwen! Na het eten belden we meteen mijn broer en zus via videobellen. Vreugde, tranen en blijdschap, alles kwam eruit. Wat een feest. Ik BEN kankervrij!
In je broek plassen op straat en kotsen op bijna elk toilet.
Na deze periode heb ik een boek gemaakt genaamd: Mijn kankerverhaal – Over kale koppen, incasseren en de keiharde waarheid op je 22ste. Dit is niet weer een typisch boek over iemand die kanker heeft. Dit is het verhaal van mij. Een jonge dame die op het randje van de dood liep. Een ziekte die je op 22-jarige leeftijd niet wilt krijgen en alle zaken die daarbij komen kijken. Vrienden die je hard nodig hebt. Familie die er altijd voor je is. Maar ook lastige onderwerpen zoals kaal worden, vruchtbaarheid, en een ivf-traject waar ik nog lang niet over na hoorde te denken.
Juist die onderwerpen waar je nooit iemand over hoort. Juist deze leeftijd die vaak wordt vergeten. Ja, ook in je 20’er jaren kun je doodziek worden. Geen enkele leeftijd is uitgesloten. Denk maar niet dat die even op je wacht tot je gepensioneerd thuis op je luie stoel zit. Nee. De waarheid van een jonge meid vol in de groei van haar leven.
Humor, diepgang maar vooral de ongezouten waarheid vertel ik jullie. Een kale kop, in je broek plassen op straat en kotsen op bijna elk toilet. Incasseren, schakelen en weer door. Niet omdat je altijd de held moet uithangen, maar omdat ik het leven te waardevol vind en nog te veel wil doen. Genieten! Daar gaat het om in het leven. Leven en weer stralen!
Vera’s boek is vanaf 17 juli online te bestellen. In het volgende en laatste deel van haar blog legt ze uit waarom zij in actie komt voor Collect&Co. Bekijk hier haar collectebus.