Maak kennis met Veronique Na de diagnose kanker staat je wereld op z’n kop. Maar wat gebeurt er als de behandelingen stoppen en de buitenwereld denkt dat alles weer ‘normaal’ is? In deze driedelige blogserie deelt Veronique haar openhartige en rauwe verhaal over de kuren, de onzekerheid na de scans en het mentale gevecht om haar leven weer op te pakken. Dit is deel 1.
Chemo en immunotherapie. Twee woorden die ik nooit had gedacht zo vaak te horen in mijn leven. Twee behandelingen die zoveel van je vragen, lichamelijk en mentaal. Het zijn kuren die niet alleen je ziekte aanpakken, maar ook je hele wereld op z’n kop zetten.
Elke kuur bracht hoop met zich mee, maar ook spanning. Hoop dat het zou aanslaan. Hoop op herstel. Maar tegelijk de angst voor wat erna kwam: de bijwerkingen, de vermoeidheid, het wachten, het onzekere gevoel. Je lichaam voelt ineens niet meer als vanzelfsprekend. Dingen die ooit normaal waren, kosten ineens energie.
Een onzichtbaar gevecht
Chemo nam veel van me af. Mijn kracht, mijn uiterlijk, mijn vrijheid. Immunotherapie bracht weer een ander gevecht met zich mee. Onzichtbare processen in mijn lichaam, terwijl ik alleen maar kon afwachten en vertrouwen. Soms voelde ik me sterk, soms compleet gebroken.
Wat mensen vaak niet zien, is dat je tijdens zulke kuren niet alleen tegen kanker vecht. Je vecht ook tegen angst, tegen verdriet, tegen het gevoel dat je jezelf even kwijt bent geraakt. Je leert omgaan met dagen waarop alles te veel is. Maar je ontdekt ook een kracht waarvan je nooit wist dat je die had.
Nu ik terugkijk, zie ik niet alleen de zware periode. Ik zie ook doorzettingsvermogen. Ik zie iemand die bleef gaan, ook als het moeilijk was. Iemand die bleef hopen, zelfs op donkere dagen. Chemo en immunotherapie hebben sporen achtergelaten. Maar ook laten zien hoe sterk een mens kan zijn, zelfs wanneer je jezelf zwak voelt.
Wat mensen vaak niet zien, is dat je tijdens zulke kuren niet alleen tegen kanker vecht.
De laatste kuur
Een moment waar ik zo lang naartoe heb geleefd. Maandenlang stond mijn leven in het teken van afspraken, behandelingen, spanning en herstellen. Elke kuur was een stap dichterbij dit moment, maar toen het eindelijk zover was, voelde het anders dan ik had verwacht.
Ik dacht dat ik alleen maar blij zou zijn. Dat het een groot feestmoment zou zijn, vol opluchting en vreugde. En natuurlijk was ik blij. Maar er was ook zoveel meer. Vermoeidheid van alles wat achter me lag. Emoties die maanden waren weggestopt. En de onzekerheid van wat er nu zou komen.
De laatste kuur betekende niet dat alles ineens normaal was. Mijn lichaam was moe, mijn hoofd vol, en ik moest nog leren leven zonder het ritme van ziekenhuisbezoeken en behandelingen. Waar ik eerst vocht om beter te worden, moest ik nu leren hoe ik verder moest.
Toch voelde het ook als een overwinning. Ik had het gehaald. Door alle zware dagen heen, door angst, pijn en twijfel. Ik stond daar bij die laatste kuur als iemand die meer had doorstaan dan woorden kunnen uitleggen. De laatste kuur was geen einde van het verhaal. Het was het einde van een hoofdstuk. Een hoofdstuk vol strijd, kracht en overleven. En tegelijk het begin van iets nieuws: herstellen, opnieuw vertrouwen krijgen en stap voor stap mijn leven terugpakken.