Mijn naam is Vera en in 2022 was ik 24 jaar oud. Diploma in the pocket voor interieuradviseur, klaar om de grote mensen wereld in te gaan. Maar helaas… Ik kreeg kanker… Hoe de wereld ineens stil stond.
Op 15 september 2022 begon ik onverwacht hees te worden. Eerst dacht ik dat het kwam door een feestje, werken in de horeca of simpelweg kou vatten. Omdat de klachten na weken niet verdwenen, bezocht ik de huisarts, KNO-arts en logopedist. Mijn stembanden zouden niet goed sluiten, maar ondanks oefeningen werd mijn situatie alleen maar slechter. Ik kreeg een zware hoest, pijn in mijn ribben en later pijn in mijn hele bovenlichaam. Zo koppig als ik altijd ben bleef ik fulltime werken, in de hope dat het vanzelf wel over zou gaan.
Een grote zwelling
In november werd ik wakker met een grote zwelling in mijn hals, ter grootte van een twee-euromunt. De huisarts dacht aan een ontstoken lymfeklier, maar ondertussen namen mijn klachten verder toe: vermoeid, druk op mijn borst, aanhoudende heesheid en extreme benauwdheid. Zelfs fietsen lukte nauwelijks nog.
Begin december werd het zo ernstig dat ik ’s nachts bijna geen lucht meer kreeg. Een huisarts greep eindelijk in en liet direct bloedonderzoek en een longfoto maken. De uitslagen waren zorgwekkend: mijn ontstekingswaarden waren veel te hoog en op de foto’s was iets afwijkends te zien. Na een spoed-CT-scan bleek hoe ernstig de situatie werkelijk was. De artsen vonden het onverantwoord om mij naar huis te laten gaan, en stuurden me per direct door naar de longarts. Daar kreeg ik het onverwachte en harde nieuws: lymfeklierkanker Non-hodgkin stadium 4.
Op de gang zakte ik door mijn benen van verdriet.”
De DA-EPOCH-R kuur
Op de gang zakte ik door mijn benen van verdriet. Kort daarna hoorde ik van de hematoloog dat er een groot gezwel in mijn borstkas zat, in het mediastinum, precies rond mijn luchtpijp. Hierdoor was nog maar vijftien procent van mijn luchtweg open. Dat verklaarde eindelijk waarom ademhalen zo moeilijk was geworden. Wat begon als onschuldige heesheid, bleek uiteindelijk een levensbedreigende ziekte te zijn. Een paar dagen daarna bespraken we mijn behandelplan.
De DA-EPOCH-R kuur. Dit betekent zes keer een chemo kuur van vijf dagen, vierentwintig uur lang. Met elke dag een bezoek aan het ziekenhuis met een wissel van de chemo zak. Hierna volgen twee rustweken om te herstellen. In diezelfde twee weken moest ik twee keer bloedprikken per week om alles in de gaten te houden. Ook moest ik elke kuur één ruggenprik. Dit was preventief om te zorgen dat er niks via de nieren in mijn zenuwstelsel kwam. Hierbij spuiten ze uit voorzorg een klein beetje chemo erin, en halen ze een kleine hoeveelheid hersenvocht eruit en dit onderzoeken ze dan. Mocht het nou zo zijn dat ik goed reageerde op de hele chemo, gingen ze hem ook nog eens elke kuur iets zwaarder zetten. Echt top!
Vera’s strijd was doodeng en loodzwaar. Dit artikel is het eerste deel van een driedelige blogserie over haar ervaringen met lymfeklierkanker. Benieuwd hoe dit afliep en hoe het nu met haar gaat? Binnenkort delen we deel 2 van haar verhaal.